<?php
header( "Status: 301 Moved Permanently" );
header( "Location: https://www.musicaeduarta.nl/" );
exit();
?>
<?php
header( "Status: 301 Moved Permanently" );
header( "Location: https://www.musicaeduarta.nl/" );
exit();
?>
Wat hebben gemeenteraadsverkiezingen te maken met de begeleiding van hoogbegaafde kinderen?
Op het eerste gezicht misschien niet veel.
Toch laat juist de lokale politiek zien hoe belangrijk het is om verschillende perspectieven te zien voordat je oordeelt.
Diezelfde nuance speelt ook een rol in de begeleiding van hoogbegaafde kinderen, waar samenwerking tussen ouders, school en begeleiding essentieel is.
In een periode dat ik zelf betrokken was bij de lokale politiek en regelmatig aanwezig was bij fractievergaderingen en werkbezoeken, kreeg ik een inkijkje in hoeveel er eigenlijk meespeelt voordat er besluiten worden genomen.
Hoeveel verschillende belangen er samenkomen en hoeveel afwegingen er gemaakt moeten worden.
Nu de gemeenteraadsverkiezingen eraan komen, hoor ik het weer vaker: kritiek op de politiek.
Het is verleidelijk om te denken dat dingen anders of beter zouden moeten.
Toch merk ik steeds opnieuw dat de werkelijkheid vaak veel genuanceerder is dan het op het eerste gezicht lijkt.
Diezelfde nuance herken ik ook in mijn werk rond de begeleiding van hoogbegaafde kinderen.
Wanneer een hoogbegaafd kind vastloopt op school
Wanneer een kind vastloopt, onderpresteert, kan het voor ouders voelen alsof het onderwijs tekortschiet. Dat gevoel is begrijpelijk. Tegelijkertijd zie ik hoe leerkrachten vaak proberen recht te doen aan alle kinderen in hun klas.
De opmerking die ouders soms horen – “Ik heb nog 29 andere leerlingen in de klas” –
kan gemakkelijk klinken als een excuus. En soms zal dat ook zo voelen.
Tegelijkertijd is het vaak ook een realiteit. In een klas waar zoveel verschillende kinderen samenkomen, vraagt het enorm veel om ieder kind precies dat aanbod te geven dat je eigenlijk zou willen.
Juist op die momenten kan het gebeuren dat ouders en school tegenover elkaar komen te staan, terwijl ze in wezen hetzelfde willen: dat een kind zich goed kan ontwikkelen.
Juist daarom maakt het verschil wanneer mensen elkaar niet als tegenstanders zien, maar als partners die hetzelfde doel hebben.
Wanneer ouders, scholen en begeleiders naast elkaar gaan staan in plaats van tegenover elkaar, ontstaat er ruimte voor gesprek, begrip en oplossingen die eerder misschien niet zichtbaar waren.
Soms lukt het ouders en scholen om samen weer verder te komen. Maar er zijn ook momenten waarop gesprekken blijven vastlopen of wanneer het in de praktijk lastig blijkt om een passend lesaanbod te bieden. Juist dan kan het helpend zijn wanneer er iemand meekijkt die zowel het perspectief van ouders als dat van school kent.
In mijn werk als coach en begeleider van hoogbegaafde kinderen sluit ik regelmatig aan bij zulke gesprekken om mee te denken over wat een kind nodig heeft en hoe er weer beweging kan ontstaan.
Misschien is dat wel wat de gemeenteraadsverkiezingen mij opnieuw laten zien. Waar de landelijke politiek soms ver weg lijkt, staat de lokale politiek verrassend dichtbij. In elke kern zijn mensen actief die zich inzetten voor hun omgeving, die luisteren, overleggen en proberen verschillende perspectieven bij elkaar te brengen.
En eigenlijk is dat precies wat ook nodig is rondom hoogbegaafde kinderen.
Niet tegenover elkaar blijven staan, maar samen kijken naar wat er speelt en wat mogelijk is.
Stel me een vraag, boek een sessie, stuur me een mailtje, om door de bomen het bos weer te zien en ook jouw mogelijkheden (of die van je kind) te benutten. Ik help je graag!
